W sanatorium w Połczynie-Zdroju (dawniej Bad Polzin) spotykają się osoby, które jako dzieci przebywały w tym budynku - podczas wojny mieścił się tu jeden z większych ośrodków organizacji Lebensborn. Obok osób z Polski, wyrwanych pod przymusem ze swoich rodzin i przekazanych do adopcji rodzinom niemieckim, są też i Niemcy, którzy z różnych powodów, często już w wieku niemowlęcym, zostali wciągnięci w tryby tej zbrodniczej organizacji. Niektórzy dobrze wspominają pobyt u przybranych niemieckich rodzin, dla innych był to koszmar, prześladujący ich przez całe życie: do tej pory poszukują swojej skradzionej tożsamości, często dopiero teraz dowiadując się o szokujących faktach z przeszłości swoich prawdziwych ojców. Pomimo różnych późniejszych kolei losu, osiągnięcia różnych pozycji społecznych i statusu materialnego, pomiędzy wszystkimi ofiarami tego upiornego pomysłu Heinricha Himmlera, wytwarza się jakaś szczególnie serdeczna więź, właściwa tylko ludziom, którzy w przeszłości wspólnie przeżyli tragedię.